Overtuigingen

Hoe hardnekkig is een overtuiging die je al je hele leven met je meedraagt, maar die in wezen is gebaseerd  op een diepe oude pijn die al is ontstaan bij onze voorouders en die van ouders op kind worden doorgegeven? Overtuigingen die ervoor zorgen, dat we hoge verwachtingen hebben van onszelf en anderen.  Het bekende zwart/wit denken en het veroordelen van anderen zijn voorbeelden van overtuigingen. Overtuigingen die je beperken, die ervoor zorgen dat je soms uit balans kan raken. Die ervoor zorgen dat je verdrietig bent,  omdat de wereld om je heen, niet voldoet aan je verwachtingen. Overtuigingen die ervoor zorgen dat je soms negatief bent en daarom mensen om je heen afstoot. Die ervoor zorgen dat je soms heel boos bent op alles en iedereen, omdat het pijn doet wat er gezegd wordt. Zij laten je voelen en waarom?  Omdat je dan naar die overtuiging die er zit mag kijken, liefdevol..zonder oordeel. Dan kan er balans ontstaan en kunnen overtuigingen doorbroken worden. In mijn praktijk ontmoet ik ook ouders en kinderen die vastzitten in die overtuigingen. Kinderen die eigenlijk de spiegels zijn naar hun ouders. Daarom werk ik ook altijd samen met de ouders en het kind. Als het kind jonger is dan 8 jaar, werk ik vaak alleen eerst met de ouder en indien nog nodig kan ik daarna nog sessies hebben met het kind. Als kindercoach help ik het kind met tools de spiegels te verwoorden en help ik ouders het kind anders vast te houden, waardoor er ruimte komt voor beiden. Vaak is dat al genoeg voor het probleem, waar ze mijn hulp voor hebben ingeroepen. In een vrijblijvend en gratis kennismakingsgesprek vertel ik u meer over mijn werkwijze en kunt u daarna zelf beslissen of er een klik is en ik met u en uw kind aan het werk kan om het probleem wat er is op te lossen.

Liefs Tamira

Boosheid

In mijn praktijk en in mijn omgeving op school zie en hoor ik veel ouders worstelen met de boosheid van hun kind. Met de heftige reacties die er kunnen zijn. Ze willen eigenlijk niet dat hun kind zo boos is en zetten alles in om dit te voorkomen. Dit komt omdat er op boosheid een taboe bestaat. Wij hebben geleerd dat boos zijn er niet mag zijn, met alle gevolgen van dien. Wij kunnen onze kinderen helpen door hen de erkenning te geven op die boosheid die er is, daarna kunnen we vragen waarom de boosheid er was en daarna kunnen we hen tools geven hoe ze de volgende keer met hun boosheid om kunnen gaan. Oefenen, ervaren, vallen en weer opstaan. Om het goede voorbeeld te geven kunnen wij als volwassenen hetzelfde doen. Erken de boosheid van je partner, vriend(in), broer, zus, collega wie dan ook eens…vraag daarna naar de reden en in deze situatie hoef je geen tools te geven, maar vertel je wat die boosheid met jou heeft gedaan (kwetsbaar durven zijn). Let maar op 9 van de 10 keer werkt dit veel beter, dan negeren of er tegen in gaan op dezelfde manier.